BACK

Εμπνευσμένη πρωτοχρονιάτικη καμέλια

 

                                           Μια καμέλια βαθυπράσινη στην καρδιά του χειμώνα                                                                                                        μισανοίγει τα άνθη της και γλυκά τραγουδάει                                                                                                                  για το χρόνο που πέρασε γι’ αυτόν που θα έρθει                                                                                                                για χτυποκάρδια αξέχαστα κι ονειρεμένες στιγμές.

                                           Και μες στη νύχτα σε φωνάζει σύννεφο της δροσερής βροχής,                                                                                          ρίξε ασημένια δίχτυα, λάμψε με την αστραπή.                                                                                                                  Με κρυστάλλινο κουδούνισμα και φλάουτα μαγικά                                                                                                          μίλα στην καρδούλα της για ουράνια μυστικά.

                                           Η καμέλια γεμίζει τον αιθέρα με νεανική πνοή                                                                                                                 και ήρθες χορεύοντας στον αέρα με θεσπέσια μουσική.                                                                                                    Μαζί στο χορό αφεθήκατε ανθός και σταγόνα,                                                                                                                  στο βάλσο της Πρωτοχρονιάς αγκαλιαστήκατε οι δυο σας.

                                           Το αθάνατο νερό και οι χιονονιφάδες πότισαν τις ρίζες βαθιά,                                                                                          ψιχάλα-ψιχάλα οι βροχές σου έφυγαν πάλι μακριά.                                                                                                          Τώρα σύννεφο ταξιδεύεις πάνω από  τον κόσμο της φυλακής                                                                                           και θυμάσαι το λουλούδι το ανθισμένο που τραγουδούσε τη ζωή.

                                            Σκέφτεσαι εκείνη τη γιορτή της αξέχαστης συναυλίας –                                                                                                   χρώμα, φως και βροχή σε θαυμάσια αρμονία.                                                                                                                   Και μαζεύεις καινούργιες βροχές, όργανα, χορωδίες,                                                                                                        νέες ολόδροσες χιονοχαρές και ουράνιες ψαλμωδίες.

                                            Μια καμέλια ανθισμένη στην καρδιά του χειμώνα                                                                                                           τη ζωή ομορφαίνει, μας χαρίζει τη νιότη ακόμα.                                                                                                               Και ο ρόδινος όρθρος της μας ξυπνά απ’ τη λήθη,                                                                                                             μας μαγεύει το άσμα της σαν παλιό παραμύθι.