BACK

Καθημερινές ασχολίες, όμορφες καλλιτεχνίες και ενδιαφέρουσες θεραπείες

Ετοίμαζε το μεσημεριανό γεύμα με μια διάθεση γιορτινή. Τα τραγούδια του Πάριου και της Μαρινέλας έκαναν ακόμα πιο ευχάριστη την ατμόσφαιρα στην κουζίνα. Το ψάρι στο φούρνο άπλωνε τη μυρουδιά του και η φρεσκοκομμένη χωριάτικη σαλάτα συμπλήρωνε την ευωδία. Όλα ήταν θαυμάσια και το φαγητό δεν άργησε να μπει στα πιάτα. Ακολούθησε το απολαυστικό γεύμα και μετά τα ψαροκόκκαλα δόθηκαν στα γατάκια της πολυκατοικίας. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Ως και το ταψί παρουσίαζε μια παράξενη εικόνα με τα ροδοκοκκινισμένα λάδια: Ένα δέντρο με αιωνόβιο κορμό δεχόταν τη λατρεία των πνευμάτων της φύσης με φόντο το συμπαντικό, βαθύ ουρανό. Από πάνω, λες και τα φυσούσε ο άνεμος, αιωρούνταν πέπλα συννέφων και ομίχλης. Μπροστά στην παράξενη θέα, δεν άντεξε και φώναξε το σύζυγό της, που ήξερε καλά τη φωτογραφική, να απαθανατίσει την εικόνα. Και αυτός δεν άργησε να ρυθμίσει το φακό και να την βγάλει φωτογραφία. Μετά την διοχέτευσε στην οθόνη του υπολογιστή και το ζευγάρι τώρα θαύμαζε την παράξενη παράσταση.



Την επόμενη μέρα ξεκίνησε πάλι τα μαγειρέματα, αλλά ένιωθε ότι η σκέψη της ήταν αλλού. Στο μυαλό της ερχόταν και ξαναερχόταν η εικόνα με το επιβλητικό δέντρο και όταν τέλειωσε στην κουζίνα, έσπευσε να το ξαναδεί στο κομπιούτερ. Ήταν πραγματικά φανταστικό! Αποφάσισε τότε να το μεταφέρει στον καμβά. Σε λίγο όμως προτίμησε να χρησιμοποιήσει ως βάση φελλό αντί τον καμβά και χρωματιστούς μαρκαδόρους, οι οποίοι άφηναν να φεγγίζει ο φελλός και έτσι ο κορμός του δέντρου θα φαινόταν τελείως φυσικός. Σύντομα απορροφήθηκε τόσο, που δεν κατάλαβε πότε έδυσε ο ήλιος. Η ενασχόληση με αυτό το δημιούργημα κράτησε πάνω από τρεις εβδομάδες, επειδή ήθελε να εκφράσει κάτι, που γέμιζε την ψυχή της καθημερινά. Και αυτό το κάτι ήταν ο θαυμασμός της για το ωραίο, το παράξενο, το σπάνιο, αλλά και το απλό και συνηθισμένο.
Εμπνευσμένη τώρα χρησιμοποιούσε και τέμπερα εκτός από τους μαρκαδόρους. Η εικόνα θύμιζε πότε βυθό της θάλασσας με φύκια και πότε νυχτερινή θέα της γης από ψηλά, ή κάτι άλλο παράξενο και ωραίο, πρωτόγνωρο και μοναδικό. Όταν το έδειξε στην οικογένειά της, όλοι το θαύμασαν και όταν την ρώτησαν τι τίτλο θα έδινε αυτή απάντησε: «Ποιητικό στροβίλισμα». Από την έκφρασή τους κατάλαβε ότι είναι ταιριαστός.


Χαρούμενη για την καλλιτεχνική της επιτυχία, έβαλε ακόμα μερικές πινελιές και σκέφτηκε να καλέσει τη φίλη της και ομοιοπαθούσα, τη Μαίρη, για να της δείξει το έργο της. Η Μαίρη ήταν πάντα πρόθυμη να την ακούσει και παρά τη σκλήρυνση κατά πλάκα που είχε, την επισκεπτόταν συχνά και μοίραζε μαζί της ένα σωρό πληροφορίες για θεραπευτικά γιατροσόφια. Την πήρε τηλέφωνο, την κάλεσε και η φίλη της εμφανίστηκε την επομένη. Έφερε μαζί της και ζάχαρη Στέβια. Έτσι πρόσθεσαν από ένα χαπάκι στον καφέ τους και άρχισαν να τον απολαμβάνουν. Συνόδεψαν το ρόφημα με ωραία κουλουράκια, που έμοιαζαν με το κέλυφος σαλιγκαριών στο σχήμα. Αυτά ήταν γεμάτα με πολτό ελιάς, που έδινε πολύ πικάντικη γεύση. Όταν τέλειωσαν τον καφέ τους, γύρισαν τα φλιτζάνια. Η Βασιλική άρχισε να περιεργάζεται τις γραμμές και αναφώνησε έκπληκτη:                       -Για φαντάσου, στο δικό μου αποτυπώθηκε το κουλουράκι μας!                                                                                 -Δώσε να το δω… Νομίζω ότι είναι το μάτι του Θεού. Ο Θεός σε προσέχει και σύντομα θα γίνεις καλά, είπε η Μαίρη με χαρούμενο τόνο στη φωνή της.                                                                                                                     -Πάντως ή γίνω ή δε γίνω καλά, ένα είναι σίγουρο ότι αυτά τα κουλουράκια είναι μούρλια και μου φτιάχνουν το κέφι.

                                                                                                                                                                               

Μετά ακολούθησε η ξενάγηση της Μαίρης στο διαμέρισμά της Βασιλικής, στο οποίο είχαν μετακομίσει πρόσφατα. Και ήρθε και η μεγάλη στιγμή να δείξει το «Ποιητικό στροβίλισμα», το έργο που εμπνεύστηκε από το ταψί με τα λάδια. Η Μαίρη το θαύμασε και ρώτησε πως το έκανε. Ακούγοντας τις λεπτομέρειες, χαμογέλασε και είπε:                                                                                                                                                                                 -Αν είχε ο κόσμος τέτοια παρατηρητικότητα και φαντασία τα καταστήματα με έργα τέχνης θα έκλειναν.               -Και όμως, παρά τα εργόχειρα και τις καλλιτεχνίες μου, ενθουσιάζομαι και με τα έργα των άλλων. Μάλιστα με το Νεόφυτο παραγγείλαμε από τέτοιο κατάστημα ένα πίνακα με αγγελική μορφή.                                                   -Μη μου πεις και πώς μοιάζει;                                                                                                                                       -Αν σου πω δε θα το πιστέψεις. Η αγγέλισσα έχει μοιάσιμο με σένα, δηλαδή στον τρόπο που κοιτάζεις, στο βλέμμα σου, που είναι ερευνητικό.                                                                                                                                 -Τώρα με ανέβασες τόσο ψηλά, που θα ξεχάσω να πάρω το μπαστούνι μου.                                                               -Πράγματι, είναι καιρός να ξεχάσουμε τα μπαστούνια μας και να ξαναπερπατήσουμε όπως παλιά. Μια φωνή μου λέει ότι σύντομα θα τα καταφέρουμε. Τι λες;                                                                                                               -Σίγουρα, θα ελευθερωθούμε από την ασθένεια, ειδικά τώρα που ξεκινήσαμε το συμπλήρωμα, τη Σεραπεπτάση, που καθαρίζει τις αρτηρίες μας. Οι δύο φίλες αγκαλιάστηκαν χαρούμενες και αποχαιρετίστηκαν. Η Μαίρη είπε ότι ανυπομονούσε να δει την αγγελική μορφή, ενώ η Βασιλική απάντησε ότι θα της έδειχνε και κάτι άλλο πολύ πιο ενδιαφέρον, αλλά δεν θα της έλεγε τι.                                                                                                                     Μετά η μέρα κύλησε κανονικά, με τις συνηθισμένες ασχολίες: Μαγείρεμα, συγυρίσματα και καθάρισμα. Όταν τέλειωσαν όλα, κάθισε στην πολυθρόνα και η ματιά της έπεσε στον ιστό μιας αράχνης. Εκεί φαινόταν κάποιο έντομο, παγιδευμένο που δεν κατάλαβε δίχως τα γυαλιά της τι ακριβώς ήταν. Ρώτησε τον άντρα της μήπως διέκρινε τι ήταν και αυτός απάντησε ότι ήταν μια άλλη αράχνη, πολύ κομψή σαν την πρώτη, και πως οι δυο τους χόρευαν μαζί. Τις έβγαλε φωτογραφία και η Βασιλική θαύμασε τα λεπτά τους ποδαράκια, που έμοιαζαν με ακτίνες. Τι αναπάντεχο θέαμα ήταν και αυτό, σχεδόν σαν το ταψί με τα λάδια και το φλιτζάνι του καφέ.

 

 

Αυτές οι εικόνες που ξεφύτρωναν από το πουθενά, την οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η ομορφιά υπάρχει παντού, φτάνει να αφήνουμε τα μάτια μας να την συλλαμβάνουν. Και όταν γίνεται αυτό, φεύγει η κούραση από τα καθημερινά και η διάθεσή μας γίνεται γιορτινή, παρά την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Τι απλή αλήθεια! Γιατί άραγε να την αγνοεί ο κόσμος; Γιατί να παιδεύεται με πλήξη και βαριεστημάρα; Μήπως θα έπρεπε να εκπαιδευτεί στο ωραίο; ‘Η μήπως θα έπρεπε να αγανακτήσει με την ασχήμια για να εκτιμήσει το όμορφο; Δεν έβρισκε την απάντηση, αισθάνθηκε όμως τυχερή για τον εαυτό της που έβλεπε την ομορφιά σε οτιδήποτε άγγιζε ή ήταν ο αφρός από τη σαπουνάδα, ή στον κλώνο που χτυπούσε το παράθυρο, ή στον πάτο μιας λερωμένης κατσαρόλας, ή στα βροχόνερα που καθρέφτιζαν τα δέντρα και τα σύννεφα. Φαντάστηκε πως θα ήταν η ζωή της αν δεν την παρατηρούσε και επικεντρωνόταν στο πρόβλημα υγείας που είχε, δηλαδή την πολλαπλή σκλήρυνση, που της μούδιαζε τα άκρα και την δυσκόλευε να περπατήσει. Θα βυθιζόταν στην αυτολύπηση και στη μιζέρια. Η ζωή της θα ήταν μουντή, μονότονη και τόσο βαρετή. Ευτυχώς είχε αυτό το χάρισμα και τώρα απολάμβανε την κάθε στιγμή της.
Συχνά έπιανε στα χέρια της νήματα, κλωστές και χάντρες και έκανε διάφορα διακοσμητικά με την τέχνη των κόμπων, μια τέχνη που είχε μάθει παλιά. Με αυτήν την τέχνη είχε πλέξει πρόσφατα με μπλε και κόκκινο νήμα τον Τροχό της Τύχης-Αγάπης. Αρχικά τον είχε κάνει για γούρι. Στη συνέχεια άρχισε να θαυμάζει τη συμμετρία και ομορφιά του. Όταν μετακόμισαν στο νέο διαμέρισμα, αποφάσισε να στολίσει με αυτόν τον τοίχο. Σκεφτόταν επίσης ότι αν τον τοποθετούσε πάνω σε χρυσαφένιο, στρογγυλό καθρέφτη, θα γινόταν ένα έργο όχι μόνο εντυπωσιακό, αλλά και πολύ πιο ισχυρό ως προς την τύχη, επειδή θα αντανακλούσε τη φωτεινότητά του σε κείνον που καθρεφτιζόταν. Η παγκόσμια καρδιά, που βρισκόταν στο κέντρο του και οι καρδούλες, που έβγαιναν απ’ αυτήν θα ήταν τώρα πολύ πιο ευδιάκριτες. Μαζί με τις κόκκινες και μπλε χάντρες θα ενεργοποιούσαν την τύχη εκείνου, που την είχε ανάγκη με αποτέλεσμα να βρίσκει διάφορα αγαθά όπως δουλειά, ευκαιρίες για σταδιοδρομία, φίλους, στήριξη, αγάπη και υγεία. Αυτά φανταζόταν ενώ στερέωνε τον Τροχό της τύχης πάνω στο χρυσαφένιο καθρέφτη. Και όταν μπήκε στον τοίχο, απέναντι από την είσοδο, ένιωσε μια μεγάλη ικανοποίηση να την κυριεύει. Αυτή ήταν και η έκπληξη που θα έκανε στη Μαίρη, όταν ξαναερχόταν για επίσκεψη. Θα της εξηγούσε κιόλας το συμβολισμό των χρωμάτων και αν ενθουσιαζόταν, θα την έβγαζε φωτογραφία μπροστά στο έργο, για να έχει και αυτή τύχη με την υγεία της. Βέβαια είχε επίγνωση ότι όλα αυτά μπορεί να ήταν η αχαλίνωτη φαντασία της, αλλά από την άλλη θυμόταν πως ο σύζυγός της είχε βρει ένα σωρό πελάτες, όταν κρέμασε τον τροχό πάνω από την πόρτα του γραφείου του, στο παλιό τους διαμέρισμα. Γιατί να μην βοηθούσε και τώρα την ίδια και τη φίλη της;

 

 

Σε λίγες μέρες έφεραν από το κατάστημα έργων τέχνης τον πίνακα με την αγγελική μορφή και το χολ διακοσμήθηκε επαρκώς. Η αγγέλισσα ανίχνευε με τη ματιά της τις ανάγκες της ψυχής, ενώ ο τροχός ακτινοβο- λούσε θετική, ευεργετική ενέργεια. Και όταν έγιναν όλα αυτά, άρχισαν να έρχονται σημαντικές πληροφορίες για την αντιμετώπιση της πολλαπλής σκλήρυνσης. (Ο Σύνδεσμος κατα πλάκας σκλήρυνσης της Κύπρου είχε δώσει πληροφορίες στα μέλη του για το Φουμαρικό οξύ, το οποίο αναπρογραμμάτιζε το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα να σταματάει η επιδείνωση της υγείας. Αυτό είχαν διαπιστώσει γιατροί από το πανεπιστήμιο Μπόχουμ της Γερμανίας, αφού το είχαν χορηγήσει σε εκατοντάδες ασθενείς με πολύ καλά αποτελέσματα και χωρίς παρενέργειες, επειδή ήταν φυσικό συστατικό όπως οι βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία. Επίσης σε λίγες μέρες ο σύζυγός της είχε μάθει από την αδερφή του για το θαυματουργό , κόκκινο μανιτάρι Γανόδερμα Λουσίντουμ που χρησιμοποιούσαν οι Κινέζοι εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Τα δύο αυτά συμπληρώματα ήταν σε πολύ προσιτή τιμή σε αντίθεση με τα πανάκριβα φάρμακα, τα οποία παρασκεύαζαν οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες και τα οποία μπορούσαν να αγοράζουν μόνο οι πλούσιοι ή τα κράτη). Το πιο ωραίο όμως από όλα ήταν η θετική αντίδραση του νευρολόγου της Βασιλικής για το Φουμαρικό οξύ και η επιβεβαίωσή του ότι πράγματι θεραπεύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Τώρα ήταν σίγουρη ότι ο Τροχός της τύχης δούλευε προς όφελός της και φαντάστηκε ότι θα βοηθούσε και τη Μαίρη. Χαρούμενη ξεκίνησε τα νέα γιατροσόφια και μόλις σημείωνε τη σχετική βελτίωση, θα ειδοποιούσε τη φίλη της, μα και άλλους γνωστούς από το Σύνδεσμο κατά πλάκα σκλήρυνσης στην Κύπρο. Στην οθόνη της φαντασίας της έβλεπε τους ομοιοπαθείς να θεραπεύονται και μια κρυφή χαρά την πλημμύριζε.
Πριν έρθει όμως η βελτίωση, η Μαίρη την πήρε τηλέφωνο, ανυπόμονη να δει την έκπληξη. Η Βασιλική την κάλεσε και η συνάντησή τους έγινε πολύ πριν δει κάποια καλυτέρευση. Άσχετα όμως οι δύο φίλες πέρασαν ωραία. Η Μαίρη θαύμασε την αγγελική μορφή και ακόμα περισσότερο τον Τροχό. Σημείωσε το Φουμαρικό οξύ και το Γανόδερμα και πληροφό- ρησε τη φίλη της ότι μερικοί θεραπεύτηκαν με την ωμοφαγία (όπως βεβαίωναν οι ίδιοι στο διαδίκτυο). Μετά ξαναγύρισαν τον καφέ τους και είδαν ότι όλα τα αρνητικά της ασθένειας τους είχαν βγει έξω από το φλιτζάνι και ο πάτος έλαμπε καθαρός. Ευχαριστημένες οργάνωσαν την επόμενη συνάντησή τους στο σπίτι της Μαίρης.
Το ίδιο βράδυ (τι σύμπτωση!) ο σύζυγός της άνοιξε ένα ηλεκτρονικό πακέτο που είχε θέμα τη βάναυση κακοποίηση των ζώων ανά το παγκόσμιο. Η Βασιλική και ο Νεόφυτος δεν πίστευαν στα μάτια τους τι γινόταν στις φάρμες και ειδικά στα σφαγεία: Αγελάδες γδέρνονταν ζωντανές χωρίς αναισθητικό. Ουρές, αφτιά και δόντια αφαιρούνταν από νεογέννητα, ολοζώντανα γουρούνια. Δελφίνια σφάζονταν κατά χιλιάδες σε παραθαλάσσιες πόλεις της Ιαπωνίας. Αδέσποτα σκυλιά έβρισκαν φριχτό θάνατο στα αυτοκίνητα που μάζευαν τα σκύβαλα. Ήταν τόσο φρικιαστικές αυτές οι εικόνες, που η Βασιλική δεν μπόρεσε να κοιμηθεί μέχρι τα χαράματα. Πριν ανατείλει ο ήλιος, αποφάσισε ότι θα γινόταν χορτοφάγος και θα δοκίμαζε να τρέφεται με ωμά φρούτα και λαχανικά, ξηρούς καρπούς και όσπρια φουσκωμένα στο νερό για ώρες. Μια φωνή όμως της έλεγε ότι αυτό δεν ήταν αρκετό (αν ήθελε να γλιτώσουν περισσότερα ζώα) και τότε άρχισε να στέλνει σε γνωστούς και φίλους την ηλεκτρονική διεύθυνση της ταινίας-ντοκιμαντέρ για τα ζώα. Το επόμενο βήμα ήταν να ειδοποιήσει και τα μέλη του συνδέσμου τους, ότι δηλαδή κάποιοι βρήκαν τη θεραπεία τους με την ωμοφαγία φρούτων, λαχανικών και ξηρών καρπών. Με τη βοήθεια της γραμματέας τους, αυτή η διάδοση έγινε σε μια μέρα.
Μετά ακολούθησαν μέρες, εβδομάδες και μήνες νηστείας, αλλά και ενδοσκόπησης τι προκάλεσε την ασθένειά της. Εδώ φάνηκε για μια ακόμα φορά τυχερή, επειδή γνώρισε μια Ελληνοκύπρια της Αγγλίας, ή οποία είχε θεραπευτεί από την πολλαπλή σκλήρυνση, αφού συνειδητοποίησε πρώτα το ρόλο που έπαιζαν οι διάφορες εμπειρίες στη ζωή της και έμαθε πώς να υπερβαίνει τα αρνητικά κατάλοιπά τους, αλλά και πώς να τοποθετεί θετικές προβολές στη θέση τους, οι οποίες λειτουργούσαν εξαγνιστικά και θεραπευτικά. Προικισμένη να διεισδύει στα εσώψυχα των πασχόντων, κατόρθωνε να τους βγάλει από το σκοτάδι στο φως, από την άγνοια στην αυτογνωσία, από το φόβο και το θυμό στη συγχώρεση και αυτοπεποίθηση, από τις αχαλίνωτες ορέξεις και επιθυμίες σε ένα τρόπο ζωής με μέτρο και ισορροπία. Η καθοδήγησή της διάρκεσε για τη Βασιλική λίγους μήνες και ένιωθε πολύ καλύτερα.
Τρία χρόνια αργότερα περπατούσε πιο σταθερά και δεν είχε το παραμικρό επεισόδιο. Και τώρα, καθώς συλλογιζόταν όλα τα βήματα που είχε κάνει για την αποθεραπεία της, συμπέρανε ότι η ασθένεια της ήταν ευλογία, γιατί μετουσίωνε την αγάπη της για το ωραίο σε δημιουργική έκφραση, την απλή περιέργειά της για τα γιατροσόφια σε σοβαρή ενημέρωση για το ρόλο των συμπληρωμάτων και της σωστής, χορτοφαγικής διατροφής. Αυτή η ασθένεια είχε ξυπνήσει από το λήθαργο τη συμπόνια της για όσους έπασχαν από κάτι σοβαρό και την προθυμία της να τους βοηθήσει. Δίχως αυτήν δε θα γνώριζε τον εαυτό της και το δυναμισμό που έκρυβε, δε θα μάθαινε τη συγχώρεση και θα συνέχιζε να ζει με ένα συνηθισμένο τρόπο, δίχως στόχο και έμπνευση, με κάμποση αδιαφορία για τα προβλήματα του κόσμου και μπόλικη όρεξη για λιχουδιές και καλοπέραση. Τώρα όμως χαιρόταν που έβλεπε τη Μαίρη, βελτιωμένη και με ακμαίο το ηθικό. Οι δυο τους αντάλλαζαν μεταξύ τους σπουδαία, βιβλία και σκέφτονταν να εμπλουτίσουν τη βιβλιοθήκη του συνδέσμου, να μιλήσουν στην τηλεόραση και να επηρεάσουν όσους παραπάνω μπορούσαν, ώστε να βελτιωθούν και αυτοί. Τώρα η ζωή τους ήταν όμορφη και συναρπαστική (θα μπορούσε να πει κανείς) , γιατί είχε ένα νόημα, ένα νόημα καθόλου θεωρητικό, αλλά επιβεβαιωμένο απ’ όλες τις προσπάθειες και ενέργειές τους για θεραπεία, ένα νόημα μπολιασμένο από την αγάπη για την ποιοτική ζωή και από την προθυμία τους να βοηθήσουν και τους άλλους να ξαναβρούν την υγεία τους και πάλι.